คอร์ดกีต้าร์ เนื้อเพลง เพื่อชีวิต
|
อยู่ที่ใจ เรามีกระบี่ บุตรซามูไร ไร้กระบวนท่า
ขุนเขาทะเล ไม่อาจขวางหน้า
ที่คือศรัทธา แลกมาด้วยความมุ่งมั่น
หากวันนั้น ยอมแพ้แต่แรก
วันนี้เราคง เป็นคนหมดฝัน
รู้แจ้งทำจริง อดทนอดกลั้น
จึงมีรางวัล ตอบแทนเป็นกำลังใจ
ทะเลที่ลึก ขุนเขาสูงชัน
ขอบฟ้าแห่งฝัน นั้นเราจะไป
หนทางถูกต้อง แม่นยำจำขึ้นใจ
มารวมเดินทัพทางไกล มีชัยชนะรอเรา
อยู่ที่ใจ เรามีกระบี่ บุตรซามูไร ไร้กระบวนท่า
ขุนเขาทะเล ไม่อาจขวางหน้า
ที่คือศรัทธา แลกมาด้วยความมุ่งมั่น
หากวันนั้น ยอมแพ้แต่แรก
วันนี้เราคง เป็นคนหมดฝัน
รู้แจ้งทำจริง อดทนอดกลั้น
จึงมีรางวัล ตอบแทนเป็นกำลังใจ
ทะเลที่ลึก ขุนเขาสูงชัน
ขอบฟ้าแห่งฝัน นั้นเราจะไป
หนทางถูกต้อง แม่นยำจำขึ้นใจ
มารวมเดินทัพทางไกล มีชัยชนะรอเรา
เดินทัพทางไกล มีชัยชนะรอเรา
|
|
เกิดมาเป็นคนย่อมมีบาดแผล ไม่มีที่กายก็มีที่ใจ
คมรักก็เหมือนมีด กรีดลึกทรวงใน
คมมีดในครัวบาดคนทำครัว เจ็บปวดไม่นานเดี๋ยวมันก็หาย
แต่คมรักบาดลึกแผลใจ หายยากหายเย็น
คุณเป็นคนหนึ่งไหมที่เจอเรื่องแบบนี้
เคยปล่อยวางได้ไหมทำไม่รู้ไม่เห็น
อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด อะไรจะเป็นก็ให้มันเป็น
ไม่เป็นวรรคเป็นเวร บ่อเยี่ยะโจ่ย
มันอยู่ที่ตัวเราเองเข้าใจ ว่าการหลอกลวงเป็นเรื่องโง่เขลา
เขาทำแบบนี้กับเราแล้วจะสนทำไม
ตัวเราเองคือศัตรูผู้น่ากลัว ผู้เข้มแข็งรู้ชนะรู้อภัย
จงอย่ามองโลกในแง่ร้าย จงใช้เหตุผล
วันเวลาให้บทเรียน ควรจดจำไว้
แต่อย่าให้มันบั่นทอน ทำร้ายใจตน
คนที่รอเราอยู่ยังมี คนดีๆ ที่มีเหตุผล
อย่าไปทุกข์กังวล บ่อเยี่ยะโจ่ย
ความพ่ายแพ้จะแปลเป็นพลังสรรค์สร้าง
ชีวิตมีหลายทางทายท้าน่าเผชิญ
ใครคนนั้นอาจเป็นเนื้อคู่ ใครคนนี้อาจเป็นเรื่องบังเอิญ
ทางใครทางมันต่างเดิน บ่อเยี่ยะโจ่ย
บ่อเยี่ยะโจ่ย
มันอยู่ที่ตัวเราเองเข้าใจ ว่าการหลอกลวงเป็นเรื่องโง่เขลา
เขาทำแบบนี้กับเราแล้วจะสนทำไม
ตัวเราเองคือศัตรูผู้น่ากลัว ผู้เข้มแข็งรู้ชนะรู้อภัย
จงอย่ามองโลกในแง่ร้าย จงใช้เหตุผล
วันเวลาให้บทเรียน ควรจดจำไว้
แต่อย่าให้มันบั่นทอน ทำร้ายใจตน
คนที่รอเราอยู่ยังมี คนดีๆ ที่มีเหตุผล
อย่าไปทุกข์กังวล บ่อเยี่ยะโจ่ย
อย่าไปทุกข์กังวล บ่อเยี่ยะโจ่ย
อย่าไปทุกข์กังวล บ่อเยี่ยะโจ่ย
|
|
เมืองพัทยามีบาร์เบียร์มากมาย
สาวน้อยสาวใหญ่ นั่งกันหน้าสลอน
มีฝรั่งมังค่า เดินทางมาพักผ่อน
มีคนไทยหนีร้อน ตอนสุดสัปดาห์
อาหารการกินล่ะก็ไม่แพงนักหรอก
ตามโรงนวดโรงแรม คาสิโนอาคาซ่า
พูดถึงบรรยากาศ บาร์เบียร์พัทยา
ถ้าไม่เห็นกับตา คุณจะไม่เข้าใจ
บาเกียวไม่เกี่ยวนี่มันบาร์กู
บาร์กูใครมาเบี้ยวก็ต้องเกี่ยวกะกู
ละบาร์กูก็บาร์กูปาเกียวก็ปาเกียว
มึงไม่มาเบี้ยวมันก็ไม่เกี่ยวกะกู
ล่องใต้ไปหาไข่มุกอันดามัน
นี่แหละเกาะสวรรค์ที่คนไทยภาคภูมิ
มีทัวร์นักท่องเที่ยวมีทั้งเดียวทั้งกลุ่ม
เกาหลี ญี่ปุ่น จีน ฝรั่ง มาเลย์
ป่าตองราตรี ที่นี่ก็มีบาร์เบียร์
มีสาวน้อยคอยเชียร์ ปากแดงแต่งตัวเท่
อาชีพนี้หนีไม่พ้นสันดานคนเกเร
จิ๊กโก๋โปเกย์ดันอยากจะเป็นปาเกียว
บาเกียวไม่เกี่ยวนี่มันบาร์กู
บาร์กูใครมาเบี้ยวก็ต้องเกี่ยวกะกู
ละบาร์กูก็บาร์กูบาเกียวก็บาเกียว
มึงไม่มาเบี้ยวมันก็ไม่เกี่ยวกะกู
บาเกียวไม่เกี่ยวนี่มันบาร์กู
บาร์กูใครมาเบี้ยวก็ต้องเกี่ยวกะกู
ละบาร์กูก็บาร์กูบาเกียวก็บาเกียว
มึงไม่มาเบี้ยวมันก็ไม่เกี่ยวกะกู
อันว่าคนเกเร ใช่เกเรเพราะเหล้า
เกตามสันดารเก่า เขาเป็นคนเยี่ยงนี้
อีตอนที่ไม่เมา เขาซุกซ่อนคมกระบี่
ในธาตุแท้ที่มี สนิมอีโต้ขี้เมา
อันว่าคนเกเร ใช่เกเรเพราะเหล้า
เกตามสันดารเก่า เขาเป็นคนเยี่ยงนี้
อีตอนที่ไม่เมา เขาซุกซ่อนคมกระบี่
ในธาตุแท้ที่มี สนิมอีโต้ขี้เมาไอ้ขี้เมา
บาเกียวไม่เกี่ยวนี่มันบาร์กู
บาร์กูใครมาเบี้ยวก็ต้องเกี่ยวกะกู
ละบาร์กูก็บาร์กูบาเกียวก็บาเกียว
มึงไม่มาเบี้ยวมันก็ไม่เกี่ยวกะกู
บาเกียวไม่เกี่ยวนี่มันบาร์กู
บาร์กูใครมาเบี้ยวก็ต้องเกี่ยวกะกู
ละบาร์กูก็บาร์กูบาเกียวก็บาเกียว
มึงไม่มาเบี้ยวมันก็ไม่เกี่ยวกะกู
|
|
แม้ในใจฉันยังคงผิดหวัง
แต่ไม่มีซักอย่างที่ฉันข้องใจ
ฉันไม่โกรธไม่เกลียด วันคืนที่ผ่านไป
ถึงไม่พูดไม่กล่าว ว่าให้อภัย
อยากให้เธอรู้ ว่าไม่เป็นไร
อยากให้เธอรู้ ว่าไม่เป็นไร
แม้ในใจฉันยังคงผิดหวัง
แม้ในใจฉันยังคงผิดหวัง
คนเราเป็นทุกข์ก็เพราะดิ้นรน
แค่ได้อยู่กับตนเองก็น่าจะพอ
ดันหาเหาใส่หัว หาห่วงผูกคอ
รอกันไปกันมา คนอื่นเลยเอาไปกิน
อยากให้เธอรู้ ว่าไม่เป็นไร
อยากให้เธอรู้ ว่าไม่เป็นไร
แม้ในใจฉันยังคงผิดหวัง
แม้ในใจฉันยังคงผิดหวัง
ฉันไม่โทษเธอหรอก
แม้ว่าฉันทุ่มกายเทใจไม่น้อย
แค่บทเรียนแห่งรัก เจ็บปวดไม่น้อย
จิ๊บจ๊อย จิ๊บจ๊อย ฝากรอยคนละแผล
ให้เจ็บช้ำไปจนวันตาย
ฉันไม่โทษเธอหรอก
แม้ว่าฉันทุ่มกายเทใจไม่น้อย
แค่บทเรียนแห่งรัก รู้สึกเจ็บปวดไม่น้อย
จิ๊บจ๊อย จิ๊บจ๊อย ฝากรอยคนละแผล
ให้จำไปจนวันตาย
แม้ในใจฉันยังคงผิดหวัง
แม้ในใจฉันยังคงผิดหวัง
แม้ในใจฉันยังคงผิดหวัง
แม้ในใจฉันยังคงผิดหวัง
|
|
ฮู ฮู่ ฮู ฮู๊ ฮู ฮู่ ฮู ฮู่ ฮู ฮู่ ฮู๊ ฮู
ฮู ฮู่ ฮู ฮู๊ ฮู ฮู่ ฮู ฮู่ ฮู ฮู่ ฮู๊ ฮู
เอาใจหมามาใส่ใจคน
หมาถูกรถชน คนดันโทษหมา
เย็นวันนั้นฉันนั่งเล่นกีต้าร์
เสียงหมาร้องครวญ หลังจากเสียงดัง…
ฉันลุกไปดู แต่ไม่ทันเห็นหมา
เห็นคนสองขาโวยวายเสียงดัง
เสียงหมาเงียบลง ไม่รู้เป็นตายหรือยัง
โอ้!! อนิจจัง น้องหมาผู้น่าสงสาร
ฮู ฮู่ ฮู ฮู๊ ฮู ฮู่ ฮู ฮู่ ฮู ฮู่ ฮู๊ ฮู
ฮู ฮู่ ฮู ฮู๊ ฮู ฮู่ ฮู ฮู่ ฮู ฮู่ ฮู๊ ฮู
ฉันหนีน้ำท่วมมาจากกรุงเทพฯ
มาอยู่เชียงใหม่ได้สักสี่ห้าวัน
ที่บ้านที่นี่ก็เลี้ยงหมาเหมือนกัน
มีอยู่สามตัว ไอ้ด้วน ไอ้ตี๋ ไอ้ขาว
ไอ้ด้วนหางด้วน ส่วนไอ้ตี๋ขาเดี้ยง
เพราะเคยถูกรถชนเมื่อตอนต้นหนาว
ไอ้ขาวขี้เกียจ เป็นหมาสันหลังยาว
ตื่นตอนกินข้าว แล้วหลับยาวนอนกรน
มีชาวบ้าน 2 คน ดูท่าทางใจดี
ตรงรี่มาบอกฉัน ว่าหมาบ้านเอ็งถูกรถชน
ควรรีบออกไปดู ไปคุยกับเจ้าของรถยนต์
เค้าขอคิดค่ากันชน ที่หมาวิ่งชนจนแตก
ฮู ฮู่ ฮู ฮู๊ ฮู ฮู่ ฮู ฮู่ ฮู ฮู่ ฮู๊ ฮู
ฮู ฮู่ ฮู ฮู๊ ฮู ฮู่ ฮู ฮู่ ฮู ฮู่ ฮู๊ ฮู
เอาใจหมามาใส่ใจคน
หมาถูกรถชน คนดันโทษหมา
ทุกครั้งที่ชน ก็บอกหมาวิ่งตัดหน้า
ไม่มีเมตตา พาลมาโทษเจ้าของ
เอาร่างคนไปใส่ร่างหมา
รถชนคนตายกลายเป็นต่อเป็นรอง
ไม่มีคนเห็น มันรีบยัดเกียร์สอง
เหยียบมิดคันเร่ง รถเก๋งยังใส่ตีนหมา
หัดเอาใจหมามาใส่ใจคน
อย่าเอาใจสัปดน ตีหัวหมาด่าแม่เจ็ด
ฮู ฮู่ ฮู ฮู๊ ฮู ฮู่ ฮู ฮู่ ฮู ฮู่ ฮู๊ ฮู
ฮู ฮู่ ฮู ฮู๊ ฮู ฮู่ ฮู ฮู่ ฮู ฮู่ ฮู๊ ฮู |
|
วันเวลาผันเปลี่ยนเวียนไป ใจของคน ก็หมุนวนเปลี่ยนแปร ตั้งแต่เด็ก น้อย จนเติบแก่ ผ่านไปพบปัญหาสาระพัน ถูกกีดกันโดยชนชั้นเอาเปรียบ เหยียบ ขย้ำ หัวใจทำลายขวัญ หยดหยาดเหงื่อ ทั้งน้ำเกลือน้ำกลั่น น้ำใจนั้น จงแบ่งปันผู้คน เสียง เพลง ให้เปล่งออกมา จะโหยหา เสรีอันยิ่งใหญ่ เสียง เพลง ให้เปล่งออกมา จะโหยหา เสรีภาพ ....ดนตรี..... คงจะพ้น โดยการเป็นกลุ่มคน ความสับสน คือโลภโมโทสัน คือเอาเปรียบ เอาไป ไม่แบ่งปัน เลยตีกัน จนล้มหายตายห่า ก็เห็นเงิน พบเงิน ก็จะเตะ ให้เตะ ให้ตาย ไม่มีราคา ชีวิตคน ดูเหมือนดั่งผักปลา อนาถหนา สังคมสังคัง เสียง เพลง ให้เปล่งออกมา จะโหยหา เสรีอันยิ่งใหญ่ เสียง เพลง ให้เปล่งออกมา จะโหยหา เสรีภาพ อันสังคม ก็ยังเดินดั่งเก่า ดั่งได โนเสา ดั่งเต่าล้านปี คือสังคม ยศฐาบรรดามี มีศักดิ์มีศรี ถือนายถือบ่าว จะก้าวเดิน ต่อไปในภายหน้า ต้องสร้างศรัทธา หรือประชา-ธิปไตย ที่เป็นจริงเป็นจังดั่งตั้งใจ ให้ชาวไทย ได้มีเสรีภาพ เสียง เพลง ให้เปล่งออกมา จะโหยหา เสรีอันยิ่งใหญ่ เสียง เพลง ให้เปล่งออกมา จะโหยหา เส รีภาพ เสียงเพลงแห่งเสรีภาพ เส รีภาพ เสียงเพลงแห่งเสรีภาพ เส รีภาพ เสียงเพลงแห่งเสรีภาพ เส รีภาพ เสียงเพลงแห่งเสรีภาพ เส รีภาพ สส |
|
เดือนเพ็ญสวยเย็นเห็นอร่าม นภาแจ่มนวลดูงาม เย็นชื่นหนอยามเมื่อลมพัดมา แสงจันทร์นวลชวนใจข้า คิดถึงถิ่นที่จากมา คิดถึงท้องนาบ้านเรือนที่เคยเนา เรไรร้องดังฟังว่า เสียงที่เจ้าคร่ำครวญหา ลมเอ๋ยช่วยพากระซิบข้างกาย ข้ายังคอยอยูไม่หน่าย ไม่เลือนห่างจากเคลื่อนคลาย คิดถึงไม่วายเมื่อเราจากกัน กองไฟสุมควายตามคอก คงยังไม่มอดดับดอก จันทร์เอยช่วยบอกให้ลมช่วยเป่า สุมไฟให้แรงเข้า พัดไล่ความเยือกเย็นหนาว ให้พี่น้องเรานอนหลับอุ่นสบาย * ลมเอยช่วยเป็นสื่อให้ นำรักจากห้วงดวงใจ ของข้านี้ไปบอกเขานั้นหนา ให้เมืองไทยรู้ว่า ไม่นานลูกที่จากลา จะไปซบหน้ากับอกแม่เอย ( * ) |
|
ฟ้าในเดือนฝนฉํ่า คงนึกขําต่อคําสัญญา ฝนหล่นเทร่วงมา สายลมพัดพายิ่งรนร้อนใจ ไหนว่าไปแล้วกลับหน้าฝน ใครเป็นคนสัญญาเอาไว้ ทิ้งให้รอทุกข์ทนเท่าไหร่ คนอย่างเงี๊ยะก็มี ฝนเจ้าจงไหลกลับ ไปรอรับคนผิดสัญญา ฝนคอยสมนํ้าหน้า อย่าเพิ่งตกมาข้าแสลงใจ เดือนเป็นปีล่วงผ่านไปแล้ว แก้วตาเจ้าแหกตาใช่ไหม รู้อย่างงี้ไม่คิดรักใคร กัดจิ้งหรีดมันกว่า มองเห็นควายตัวผู้ตัวเมีย คลอเคลียแล้วให้คิดอิจฉา เป็นควายมันไม่มีปัญญา ปัญหาเลยไม่มี ได้แต่หวัง หวัง หวังว่าสักวันหนึ่ง ถึงได้คอย คอย คอยเธออยู่อย่างนี้ แล้วมาหลอก หลอก หลอกให้ฉันตายใจ ลือไปทั้งตําบล * ถ้าฉันมีเงินทอง มากมายหลายหมื่น คงไม่ยืนรอเธอจนฝนหมดฟ้า ฉันจะจ้างเครื่องบินหว่านฝนลงมา ต่อสัญญาฝนเทียม ( * ) รักจนใจปี้ป่น เกิดเป็นคนทําตัวไม่เจียม ขวัญไม่ควรคู่เรียม ไม่เหมือนนิยายจากคลองแสนแสบ วันที่เธอได้จากไปไกล ใครจะรู้ไปแล้วโกยแนบ รักมันมีมากมายหลายแบบ เจ็บทั้งแสบทั้งคัน ถึงเธอไปไม่กลับ ยังคอยนับวันเดือนข้างฝา ปฏิทินดารา ยังส่งยิ้มมาถากถางหัวใจ โดนเขาคาบไปหมํ่าเสียแล้ว เอ็งไม่ต้องทําสงกะสัย หลงเมืองกรุงทั้งยาวทั้งใหญ่ จ้างก็หาไม่เจอ หลงเมืองกรุงทั้งยาวทั้งใหญ่ จ้างก็หาไม่เจอ |
|
อุทาหรณ์ของคนรุ่นเก่า มีชายชราเป็นคนขี้เมา งานการไม่ทํา แกกินแต่เหล้า กินตั้งแต่เช้า ทุกวี่วัน เหตุการณ์ผันแปรให้แบมือขอทาน ร่อนเร่พเนจรแหล่งที่คนพลุกพล่าน ร่างกายซูบโซมผิวตัวดํากร้าน ตัวสั่นสะท้าน เพราะพิษสุราเรื้อรัง เมื่อครั้งยังหนุ่มแกเคยทํานา มุ่งเอาหลังสู้ฟ้า ปลูกข้าวให้คนกิน หนี้สินล้นตัวเพราะมัวแต่ทํานา ไม่เคยเรียนรู้วิชา ที่นาก็หลุดลอย มาเป็นจับกังที่แบกหามวันยังคํ่า เหน็ดเหนื่อยแทบตายได้แต่ค่าแรงตํ่าๆ แกเป็นคนจนที่เสียเปรียบเป็นประจํา กลํ้ากลืนความชอกชํ้า ถ้าไม่ทําก็อดกิน ในยามจะกินไม่เคยเต็มอิ่ม ในยามจะนอนไม่เคยเต็มตื่น หลับลงคราวใดฝันร้ายทุกคืน สร้างความขมขื่น จนจิตใจอ่อนแอ ยามเจ็บไข้ ร่างกายสั่นสะท้านเพราะต้องใช้แรงงาน ยิ่งกว่าใช้แรงวัว คนทุกคนต้องทํางานเหมือนควาย แต่หนี้สินยังมากมาย เกิดเป็นควายดีกว่าคน หมดสิ้นปัญญาของชาวนาบ้านนอก ร่อนเร่เข้ามาเป็นจับกังในบางกอก สูญสิ้นราคาพอแก่ชราหัวหงอก หาทางออกสุดท้าย ด้วยสุราเมรัย กินเหล้าเข้าไป ยิ่งเลวร้ายซํ้าเก่า หาเงินมาได้ก็เอาไปกินเหล้า มันกลุ้มก็ยิ่งกินยิ่งกินก็ยิ่งเมา ร่างกายก็ปวดร้าว โรคร้ายก็คุกคาม * เช้าวันหนึ่งมีคนพบศพ ขี้เมานอนตาย อยู่ที่ใต้สะพานลอย ( * , * , * , * , * ) ( Fade out ) |
|
* ดูเดือนดาวค่ำคืน ดวงโคจรมากมาย ลมอะไรพัดไกว หญิงชายให้มาได้เจอ เป็นความจำที่ยัง เวียนวนในหัวใจ ยามที่ห่างร้างไกล แต่ใจมิลืมได้เลย อยากจะบอกกับใครสักคนให้คลายเศร้าตรม เป็นเหมือนดั่งสายลม ผ่อนพาหัวใจวุ่นวาย หากจะบอกความจริงกับเธออย่างลูกผู้ชาย ก็กลัวคำตอบทำลายสัมพันธ์มั่นในหัวใจ เพียงคำเดียวก็ยัง ฝังไว้จนเนิ่นนาน พลอยให้จิตวิญญาณ แหลกลาญแห้งแล้งร่วงโรย ดั่งสายฝนส่างฟ้า นกกาพากันหิวโหย กิ่งไม้ใบร่วงโรย คล้ายเรานับวันร่วงลา หลบไปซ่อนอยู่ยัง หุบเหวแห่งความระทม ก้มหน้าต่อทุกข์ตรม ขื่มขมทุกลมหายใจ กลับไม่กล้าเผชิญ ความจริงก็อาจสายไป เพียงแค่เอ่ยความใน ว่ารักเธอต่อโชคชะตา ** ขอแค่มีความสุขสม จมกับความมืดดำ กลัวความจริงจะทำ ให้ใจเราต้องซ้ำใจ ความรักบริสุทธิ์ รอคอยลอยคอเรื่อยไป จึงเฝ้าบอกหัวใจ เรานั้นแอบรักใคร คงไม่อาจทักทาย เอ่ยคำว่ารักกับเขา ...ปล่อยใจเรารักเขาข้างเดียว... |
|
* เบื้องบนเป็นแผ่นฟ้ากว้าง เบื้องล่างเป็นธารน้ำใส ตัวฉันมีกาน้ำหนึ่งใบ กับกองฟืนที่วางอยู่เรียงราย อยู่มาปีแล้วปีเล่า วันเก่าๆได้ผ่านเลยไป คืบคลานเข้าสู่วันใหม่ ลมหายใจยังอบอุ่นในทรวง ** ฉันไม่เคยคิดอื่นใด ที่ยาวไกลเกินสุดขอบฟ้า เราพบกันใต้ดวงตะวันรอน ยามเธอนอนฉันจะกล่อมนิทรา เราพบกันและพากันก้าวไป ไปเก็บไม้เก็บฟืนมาต้มกา *** (พอ)น้ำเดือดเรามาแบ่งกันกิน ฟืนหมดเราช่วยกันเก็บฟืน ( * ) บางคนว่าฉันเป็นคนบ้า บางคนว่าสติไม่ค่อยดี บางคนว่าฉันเป็นเช่นนี้ เพราะผิดหวัง ดังสิ่งที่ตั้งใจ ( ** , *** , *** ) |
|
ค่ำลง นกกาโผพงคืนสู่รวงรัง
แต่คืนนี้มีเสียงดัง ฟังดูคล้ายดั่งมโหรี
ใช่แล้ว นี่คือเวลาที่โลกใบนี้
จะได้ยินยลดนตรี จากวงหัวควาย คาราบาว
บาว ยังบาว ยังบาว ยังคาราบาว ยังบาว
บาว ยังบาว ยังบาว ยังคาราบาว ยังบาว
เรื่องราว ชีวิตปวดร้าวกลายเป็นบทเพลง
บอกผ่านคำร้องบรรเลง สอนใจหนุ่มสาว
อย่าท้อ ท้อทำไมโลกเป็นของเรา
แค่ถามตัวเองกล้าสู้หรือเปล่า
คาราบาวคือกำลังใจ
ใครที่โศกที่เศร้า ฟังเพลงบาวแล้วผ่อนคล้าย
โชคชะตาหนักปานไหน ร้ายจะกลายเป็นดี
หากโลกนี้ไม่มีเสียงเพลง คนยังคงตาบอดสี
เพื่อชีวิตเดียวที่มี เริงดนตรี เริงระบำ ให้ฉ่ำใจ
ใครที่โศกที่เศร้า ฟังเพลงบาวแล้วผ่อนคล้าย
โชคชะตาหนักปานไหน ร้ายจะกลายเป็นดี
หากโลกนี้ไม่มีเสียงเพลง คนยังคงตาบอดสี
เพื่อชีวิตเดียวที่มี เริงดนตรี เริงระบำ ให้ฉ่ำหัวใจ
ยังบาว เรื่องราวของคนหลงมนต์ดนตรี
ไต่เต้ามาถึงจุดนี้ หาได้ดิบดีเพราะพรสวรรค์
แลกมา ด้วยปัญญาอดทนอดกลั้น
ไม่เคยคิดเลยสักวัน กลับหลังหันตีตัวจากเสียงเพลง
บาว ยังบาว ยังบาว ยังคาราบาว ยังบาว
บาว ยังบาว ยังบาว ยังคาราบาว ยังบาว
|
|
หรีดหริ่งเรไรร้องระงมมา
ชมแสงจันทราว่าเพลานอน
ราตรีนี้มีเราเพียงสองคน
ผ่านความทุกข์ทนตรากตรําทํางาน
นอนเถิดลูกรัก พักผ่อนให้สบาย
จงเก็บเรี่ยวแรง ไว้ต่อสู้ต่อไป
ยุงเหลือบริ้นไร ไต่ตอมให้ทนเอาหน่อย
จงอย่าน้อยใจว่าเรายากจน
เอาความทุกข์ทนนี้เป็นบทเรียน
กว่าลูกจะโตหนทางยังไกล
ไม่ต้องเสียใจถึงใครนินทา
มารดาเจ้าไปดี มีความสุขสบาย
มีพ่อเพียงคนเดียว อย่าไปนึกเสียใจ
มีลูกเพียงคนเดียว พ่อจะไม่มีแม่ใหม่
เรียนเข้าไปลูก ถึงลูกจะเรียนโรงเรียนวัด
พ่อไม่มีเงินยัดลูกไปโรงเรียนดีดี
ลุยเข้าไปลูก เรียนเข้าไปให้มันได้เสีย
ไม่ต้องมีแป๊ะเจี๊ยะไม่ต้องเสียใจหรอก
เรียนเข้าไปลูก ถึงลูกจะเรียนโรงเรียนวัด
พ่อไม่มีเงินยัดลูกไปโรงเรียนดีดี
ลุยเข้าไปลูก เรียนเข้าไปให้มันได้เสีย
ไม่ต้องมีแป๊ะเจี๊ยะไม่ต้องเสียใจหรอก
เรียนเข้าไปลูก ถึงลูกจะเรียนโรงเรียนวัด
พ่อไม่มีเงินยัดลูกไปโรงเรียนดีดี
ลุยเข้าไปลูก เรียนเข้าไปให้มันได้เสีย
ไม่ต้องมีแป๊ะเจี๊ยะไม่ต้องเสียใจหรอก
จงภาคภูมิใจในความยากจน
พ่อไม่ใช่คนขี้โกงขี้กิน
คนเรามีค่าใช่เพียงทรัพย์สิน
เราเกิดบนดินควรทดแทนคุณ
ใฝ่คุณธรรม ทําแต่ความดี
มีอิ่มมีพอ ขออย่าสะสม
ช่วยเหลือผู้ทุกข์ตรม สมหวังดังพ่อตั้งจิต
|
|
โอ้รักของคนบนพื้นดิน
เปรียบดังลิ้นกระทบฟันมีวันพลาด
หนุ่มสาวเอยเคยคิดไหมวัยวันนั้น
วันผันวัย ใจผันกาย
เรียนรู้ไปอย่าให้เหินเกินความจริง
โอ้รักของบิดรและมารดา
ดั่งฟ้ากว้างไกลสุดสายตา
หนุ่มสาวเอยเคยคิดไหมใครปรารถนา
เลี้ยงลูกน้อยค่อยเติบกล้า
ขุนข้าวปลาอีกขนมและนมเนย
ดวงใจเอ๋ยดวงใจใครคิดบ้าง
สายเลือดสร้างเรามากลับหาใช่
สายเลือดเส้นหล่อเลี้ยงเราเติบใหญ่
สัมผัสไออุ่นแต้ดั่งแม่ตน
ดวงใจเอ๋ยดวงใจใครคิดบ้าง
สายเลือดสร้างจึงห่างเหินแล่นไกล
สายเลือดเส้นหล่อเลี้ยงเราเติบวัย
มอบอกไออุ่นแท้ดั่งแม่ตน
โอ้รักของคนวกวนเวียน
สุดอ่านเขียนความจริงให้รู้แจ้ง
หนุ่มสาวเอยจงเรียนรู้เสาะแสวง
จงดัดแปลงไปตามปัญญา
ไปเถิดไป ถามหาความรักกัน
|
|
มหาลัย มหาหลอก เด็กชายบ้านนอก เด็กหญิงบ้านนา
รํ่าเรียนรู้ในวิชา แต่จบออกมายังไม่มีงานทํา
ไม่มีงานก็ไม่มีเงิน ออกเดินเดินเดินยํ่าสมัครงาน
สอบเท่าใดยังสอบไม่ผ่าน มันหัวปานกลาง เขาเอาแต่หัวดีๆ
มีความรู้สู้เขาไม่ได้ เส้นเล็กเส้นใหญ่เส้นก๋วยจั๊บไม่มี
นามสกุลไม่สง่าราศี เป็นลูกตามีเป็นแค่หลานยายมา
อนาคตคงหมดความหมาย ความหวังฝังใจกระดาษใบนี้
เอาแปะข้างฝา หาหลวงพ่อดีๆ ธูปเทียนก็มีพร้อมดอกไม้บูชา
มหาลัย มหาหลอก เด็กชายบ้านนอก เด็กหญิงบ้านนา
รํ่าเรียนรู้ในวิชา แต่จบออกมายังไม่มีงานทํา
ใครจะรู้อยู่ไปวันๆ กลางคืนหลับฝัน กลางวันนั่งดูดยา
ธูปเทียนก็หมดดอกไม้แห้งคาตา เก็บตําหรับตําราชั่งกิโลขาย
ให้แข่งกันเรียนแล้วแข่งกันรวย บ้างไปได้สวย บ้างไปได้เสีย
ออกยํ่าเดินทางร่างกายอ่อนเพลีย หัวใจละเหี่ยละโหยหางานทํา
ยํ่าจนเท้าเป็นตุ่มตาปลา รองเท้าบาจายังหมดความทนทาน
ไม่เห็นเหมือนคนโบรํ่าโบราณ จบแล้วได้งานเป็นเจ้าคนนายคน
ผลิตผลบนความใฝ่ฝัน ความจริงเรานั่นหลงลืมกันไป
มัวแต่ปลูกฝังค่านิยมนิยาย ปริญญางมงายมหาลัยงมเงา
มหาลัย มหาหลอก เด็กชายบ้านนอก เด็กหญิงบ้านนา
รํ่าเรียนรู้ในวิชา แต่จบออกมายังไม่มีงานทํา
มหาลัย มหาหลอก เด็กชายบ้านนอก เด็กหญิงบ้านนา
รํ่าเรียนรู้ในวิชา แต่จบออกมายังไม่มีงานทํา
|
|
บัวลอย เจ้าเพื่อนยาก ทำไมจากข้าเร็วเกินไป
บัวลอย ไปอยู่ที่ไหนเคยรู้บ้างไหม โปรดคิดคำนึงถึง บัวลอย..
บัวลอย เขาเป็นชายหนุ่ม ตาเหล่หลังงุ้มเด๋อๆ ด๋าๆ
รูปร่าง แม้ไม่โสภา จิตใจล้ำฟ้าดังสมญาบัวลอย
เป็นเพื่อนคุยยามเพื่อนหว้าเหว่
เป็นพ่อครัวยามเพื่อนหิวโหย
เป็นหมอใหญ่ยามเพื่อนโอดโอย หาหยูกยามารักษาบรรเทา
บัวลอยถึงวัยเกณฑ์ทหาร
พิกลพิการ ยังดีหนึ่งประเภทสอง
อาสารับใช้ชาติพี่น้อง หัวใจคับพองกล้าหาญอดทน
เป็นคนหนักเอาเบาสู้ อุตส่าห์มานะอดทน
ช่วยเหลือเพื่อนๆทุกคน ร่วมแต่ทุกข์สุขไม่สนใจ
บัวลอย เจ้าเพื่อนยาก ทำไมจากข้าเร็วเกินไป
บัวลอย ไปอยู่ที่ไหนเคยรู้บ้างไหม โปรดคิดคำนึงถึง บัวลอย..
วันหนึ่งมีเสียงปืนคำราม บัวลอยถูกหาม
มาในเปลผ้าใบ ยังละเมอห่วงว่าใครเป็นอะไร
คือคำพูดสุดท้ายของชายชื่อบัวลอย
ตั้งแต่วันนั้นยันวันนี้ แสงตะเกียงริบหรี่ที่บ้านไร่ปลายดอย
ไม่มีชายคนที่ชื่อบัวลอยความเหงาหงอยคอยเข้าปลกคลุม
โลกนี้ ไม่สมประกอบเพราะต่างคนชอบเอาแต่ประโยชน์ส่วนตน
โลกนี้ มีสักกี่คนเป็นบัวหลุดพ้นอย่างคนชื่อบัวลอย
โลกนี้ ไม่สมประกอบเพราะบางคนชอบเอาแต่ประโยชน์ส่วนตน
โลกนี้ มีสักกี่คนเป็นบัวหลุดพ้นดังคนชื่อบัวลอย
โลกนี้ ไม่สมประกอบเพราะบางคนชอบเอาแต่ประโยชน์ส่วนตน
โลกนี้ มีสักกี่คนเป็นบัวหลุดพ้นดังคนชื่อบัวลอย บัวลอย
|